Döşeğim üstüne basmaya kıyamadığım kuru yapraklar,
Yatağım kuru dallar,
Yorganım soğuk dalgalar,
Yemeğim açlık suyum kara topraklar,
Benim en güzel sazım bedelsiz aşklar!
Ağlayan gözlerim çeşmem,
Acıyan yüreğim çatım,
Gece olunca tek tesellim umuttan yaptığım kuru ekmeğim!
Giydiğim giysiler duvar,
Sözlerimi zaten aldılar!
Kopardığım düğmeler yerde yatıyorlar.
Esans kullanmam ben yağmurlarım var,
Sevmem ben zaten sevgilim var.
Gece örter üstümü benim,
Üşümem ben.
Ne ağlar ne güler ne de severim ben en büyük sevgilim sonbahar benim.
Dedim ya giderken sana:
“Bundan sonra tüm sonbaharlar benim evim.”
29 ağustos,2010.
ESRA KÖROĞLU.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder