Emek

Bastığım yerlerden duman çıkıyordu

Sonbahar son demlerinde,

Kuşlar şarkı söylemeyi bi anda bıraktı

Üstümdeki mont ağladı.

Çıktım.

Yokuşu çıktım.

Başında yine dumanlar yolların,

Binbir türlü insan arasında

Yürüdüm.

Yürüyebildiğim kadardı

Emeklemeye geri dönmek mi gerekti?

Durdum.

Kararsızdım.

Hava da karardı.

Zaman karar zamanıydı.

seni sevmek

İyi ki varsın demek mesela,

Milyonlarca sen tutmak kalbin içinde,

Sen yokken sana bakmak mesela,

Seni sevmek...

Yeşil beyaz rengi sevmek mesela,

Kırmızıya aşık olmak,

Pembeye meğillenmek...

Çay bardağımda seni görmek

Gözümün yaşını gizlemek

Sevmekten gülmek

Sevmekten sebep ağlamak bazende

Seni sevmek...

Koşup koşup durup dinlenmek,

Nefessiz kalmak,

Bazen de sessizce özlemek,

Küçük denizimde yüzermisin demek,

Hadi beni ANLA demek,

Bana göre

Seni sevmek.

UMUTTU.

Öyle yapay bir dünya bıraktılar ki bize

Sağına dönsen gönül katili

Soluna dönsen yaşam.

Niyetler perişan.

Kömür yarası rengi iyilerin yüreği

Kötülük şahane ünlü bir aktör 

Ödüller alan

Dünya ise oyun alanı

Yeşermeye çalışırken iyilik.

Umut beslesek mi bizde bilemedik.

Heh şöyle!!

Yak bi sigara!
Çakmaktan değil
Heh öyle ateşten de değil
Söndürdüğünden yak!
Ellerin kokuncaya kadar yak!

Otur bakalım şöyle karşıma
Ağzın yoruluncaya kadar konuş
Heh öyle ciğersiz gibi değil
Taa böğründen kopsun sesin
Anlat bakalım uzun uzun...

Bak bir yüzüme!
Heh öyle köpeğin kemiğe baktığı gibi değil
Yağmurun çiçeğe baktığı gibi!

Git bakalım şimdi
He öyle parmak uçlarında değil
Adam gibi git!

Kurgu

Bi sayı tut içinden

Birle çarp

Sonra bire böl

Sonra tekrar dön bak elinde ne var.

Hayatımızın özeti değil mi sencede?